Jaargang 39 nummer 2 – Achter de Rügediek

Voorpagina

Door: Gerhard Smeenk

september 2025

Voorwoord

Door: Melle Boudewijns

Het is weer herfst geworden. Ik zie dat altijd aan het land om ons huis. De boeren zijn druk met het binnen halen van de oogst en rijden af en aan. Afhankelijk van wat er op het land heeft gegroeid, veranderd mijn uitzicht ook. Hartje zomer staan de gewassen soms zo hoog (bijvoorbeeld mais) dat de Hoofdweg vrijwel onzichtbaar wordt als ik aan de eettafel zit. Dat heeft iets intiems en iets van alleen op de wereld. Maar zo in de herfst is alles weer weg en zie je nu vooral het riet in de sloten. Afgelopen week is men ook begonnen met het maaien van dat riet en zo is de Hoofdweg nog zichtbaarder geworden en mijn uitzicht optimaal.

De herfst en daarna de winter spreek mij ook altijd aan vooral vanwege de vele verjaardagen, feestdagen en de Top2000 op NPO radio2 die bij mij in het hele huis een groot deel van de dag aanstaat.
In deze Achter de Rügediek staan naast de vaste rubrieken ook een interview met Erna van der Kooi, veel nieuws van de gemeente en een speciale oproep van Dirk de Lugt en ook een oproep van de redactie want wij willen graag wat extra medewerkers voor meer verhalen over de Cocksdorp en voor de techniek van Achter de Rügediek. Op naar de winter!

Onze boeren

Door: Marga Boudewijns

Interview met Kees-Piet Witte, hoeve Dordrecht, Zanddijk 372 De Cocksdorp

Deze boerderij is heel speciaal want, voor zover ik weet, is er maar één van op Texel. Er waren er twee. De andere stond op de Muyweg en heette in eerste instantie Rotterdam en later ’s-Hertogenbosch. Deze boerderij was enorm vervallen en is verkocht en daarna afgebroken. Het speciale aan hoeve Dordrecht is de vorm, het is een dubbele stolp en daardoor erg ruim. Hoeve Dordrecht staat tegenover de duinen een eindje het land in. In de zomer zie je er allerlei dieren in de wei staan en als je bij de boerderij arriveert word je verwelkomd door kippen en katten. Kees-Piet heeft ook een hond.

Kun je iets vertellen over de geschiedenis van de hoeve?

Kees-Piet geeft aan dat hoeve ’s-Hertogenbosch en Dordrecht naast dat ze beiden de vorm van een dubbele stolp hebben, familie van hem ook een periode op ’s-Hertogenbosch geboerd hebben. Alvorens ik op Dordrecht arriveerde heb ik over deze hoeve het Boerderijenboek*) nageslagen. De eigenaren zijn de volgende geweest: De familie Blussé uit Dordrecht (daar komt de naam vandaan), Willem A. ’t Hooft, Hendrik Thijsz. Flens, Anna Adriana Flens en uiteindelijk werd de boerderij in 1952 verkocht aan de pachter van dat moment: Jacob Cornelisz. Witte en dat is de vader van Kees-Piet. Voornoemde eigenaren verpachten de boerderij aan een hele rij pachters die ik hier niet zal noemen. Wat nog wel interessant is om te vermelden is dat door de opnamen van de Nederlandse speelfilm ‘Jonge harten’ op de boerderij en in de Slufter, Dordrecht en Texel in 1935 landelijke bekendheid kregen. Ik lees Kees-Piet het volgende stukje voor dat ik overgenomen heb uit het Boerderijenboek: Jacob Cornelisz. Witte kwam in 1940 met zijn vrouw Cornelia Margaretha (Nelly) Jansd. Witte als huurder op Dordrecht. In 1941 had hij 85 schapen. Hij hertrouwde in 1951 met Wilhelmina Martina (Zus) Moorman en werd in 1952 eigenaar van de boerderij. Hun zoon Cornelis Pieter Maria Antonius (Kees-Piet), geboren 1956 werd de opvolger. Hij trouwde in 1991 met Cornelia Hendriks (Corrie) Jacobsd. Witte, geb. 1961. Corrie kwam van hoeve De Voorzorg en kende al volledig het boerenwerk.
Hoeve ’s-Hertogenbosch is in bezit geweest van Cornelis Pietersz. Witte (samen met 83 ½ ha land), de opa van Kees-Piet. Deze opa, naar wie hij vernoemd is, stond bekend als Keesie-Piet. Deze opa liet in 1935 het woonhuis Muyweg 3 bouwen. Keesie-Piet droeg in 1944 het blote eigendom van ’s-Hertogenbosch aan drie van zijn zonen over waaronder de vader van Kees-Piet. Door artilleriebeschieting raakte in april 1945 het huis, de schuur en de hangar in brand. Het huis en de schuur zijn herbouwd. De ooms van Kees-Piet hebben jaren op verschillende nummers op de Muyweg gewoond, de vader van Kees-Piet is op hoeve Dordrecht gebleven.

Hoe is jouw leven verlopen hier op de boerderij?

Kees-Piet en zijn 3 zussen zijn hier opgegroeid. De eerste vrouw van zijn vader (Nelly) is 12 jaar ziek geweest, ze had TBC en is daar aan overleden. De tweede vrouw van zijn vader (Zus), werd de moeder van 4 kinderen. Drie dochters en een zoon. Kees-Piet was het derde kind en is dus opgegroeid omringd door zussen. Zus, een Brabantse, was 38 toen ze haar eerste kind kreeg. Twee van de zussen van Kees-Piet wonen in Noord-Holland en zijn jongste zus woont in Den Burg. Kees-Piet is zo’n beetje als enige zoon in het boerenbedrijf terecht gekomen. Hij wilde graag in de natuur werken en had ook wel boswachter willen worden in navolging van een aantal Brabantse familieleden. Kees-Piet en Corrie hadden een goed huwelijk, helaas is zij overleden. Corrie was meewerkend in het bedrijf en samen kregen ze 3 kinderen. Een jongen en 2 meisjes, de meisjes zijn een twee-eiige tweeling. Op Youtube staat een leuk kort filmpje over Kees-Piet en Corrie op de boerderij ( https://www.youtube.com/watch?v=n1nqcRQzJFg).
Als de interviewer aan Corrie vraagt of ze met een boer wilde trouwen zegt ze dat ze liever een ambtenaar had gehad want: “Als die thuiskomt heeft hij de krant al gelezen en is niet moe.” Hun zoon Jacob is 32 jaar en hun dochters Martina en Christina zijn 31 jaar. Alle 3 de kinderen wonen op Texel. Jacob werkt mee in het boerenbedrijf en werkt daarnaast nog een aantal dagen in de groenvoorziening bij Tatenhove. Hij is getrouwd en heeft 2 dochters van 4 en ruim een half jaar oud. Martina en Christina werken in de verpleging op het eiland.
Op vakantie ging hij nog wel eens met Corrie, nooit lang, maar wel naar Zuid-Limburg, Drenthe en België. Hij gaat ongeveer 1x per jaar met een van zijn dochters naar Brabant, daar woont nog een tante van 98 jaar. Ze gaan dan een dagje of een weekend.

Kun je wat vertellen over het bedrijf?

Hoeve Dordrecht is van oudsher een gemengd bedrijf. Er zijn koeien, schapen en er is akkerbouw. Ook is er een imker actief. Kees-Piet assisteert daar wel bij. Er is 49 ha eigen grond en af en toe huurt hij er een stukje grond bij. De meeste grond, ongeveer 30 ha bevind zich rondom de hoeve, de rest bij ’s-Hertogenbosch onder de duinen. Hij verbouwt voornamelijk suikerbieten, graan en mais. Bollenboeren huren wel eens een stuk grond bij hem.
Aan de weg staat een stalletje waar wat honing verkocht wordt en zelf gemaakte jam. Kees-Piet plukt het fruit en zijn dochters maken er jam van. Vroeger deed Corrie dat, die had ook een speciale pan waar ze sap mee kon maken, dat ging dan in flesjes.
Op dit moment heeft hij 150 schapen en met de lammetjes er bij zijn het er nu wel 300. Van de wol wordt je niet rijk want je krijgt nog maar 80 cent per kilo. Vroeger was dat 4 tot 4 ½ gulden. Schapenboeren hebben grond nodig en die grond is erg duur. Sommige schapenboeren laten hun schapen lopen op natuurland maar dan moet je eigenlijk bemesten anders krijgen de schapen niet genoeg mineralen binnen en bemesten op natuurland mag vaak niet. Bovendien heb je ook nog de ziektes zoals blauwtong en rode lebmaagworm.
Kees-Piet heeft nog 15 vlees koeien, dat waren er meer in het verleden.

Heb je hobby’s of nevenactiviteiten?

Eigenlijk niet. Kees-Piet is niet zo technisch maar zijn zoon wel. Hij heeft nog veel contacten met mensen die met hem op school hebben gezeten. En met 2 van die vrienden maakt hij zo’n beetje jaarlijks een uitstapje. Zo hebben ze een solexritje gemaakt toen ze 65 werden en zijn ze dit jaar een dagje naar Vlieland geweest.
Hij heeft wel in het verleden met paarden gewerkt, zijn vader had die op de boerderij en 1 van zijn zussen reed paard.

*) Boerderijenboek – geschiedenis en naamgeving van alle boerderijen op Texel hun eigenaren en bewoners, samengesteld door Cor Reij, Cees Hoogerheide en Karel van Empel

Staat te kiek/stond te kiek

Door: Anneke en Leo Saal

Staat te Kiek: Wie is dit? Oplossingen kunnen naar redactie@achterderugediek.nl .

Stond te Kiek:

In “Staat te Kiek” stond Corien Hooijschuur – van der Linde. Corien een geboren durper en achter de rugedieker, heeft het zeker naar haar zin samen met Kleis in hun woning nummer 42 die ze terecht “Buiten gewoon” genoemd hebben, want dat is het.

TOEN en NU

Door: Jan Kersten (TOEN) en Melle Boudewijns (NU)

TOEN en NU toont beelden uit de Cocksdorp en de polders in het verleden en zoveel mogelijk dezelfde beelden nu.

Dit keer hotel Molenbos.

TOEN:

NU:

Erna van der Kooi

Door: Karla van Rooijen- van der Meulen

Levendige herinneringen aan een belangrijke episode in de geschiedenis van de Cocksdorp. Hoewel het toch nog vaak mooi weer is, is goed te merken dat de zomer weer voorbij is. Ik zie het aan de spinnenwebben bij de schuur en onder de dakgoten. Ik zie het aan de appels die, dit jaar opmerkelijk overvloedig, aan de boom hangen. Ik zie dat een deel van mijn riet alweer gemaaid is. De dagen worden weer korter en de scholen zijn weer begonnen. Het wordt weer tijd om een stuk te schrijven voor onze dorpskrant.

Iedere keer weer vind ik het een uitdaging om een onderwerp te vinden de lezers zal interesseren, maar ook deze keer had ik het geluk iemand te ontmoeten die een bijzonder verhaal te vertellen had. Eens in de maand lees ik voor aan volwassenen in de bibliotheek. Daar is bijna altijd een vrouw van de partij die geboren en getogen is in de Cocksdorp. Omdat ik had gemerkt dat ze interessante verhalen had, vroeg ik haar of ze me wilde vertellen over haar leven als jong meisje in de Cocksdorp. Zo’n verhaal zou zeker de moeite waard zijn voor een artikel in “Achter de Rugediek”. Ze liet me weten dat ze dat wel wilde en zo ging ik op een maandagochtend bij haar op de koffie.

Erna van der Kooi is geboren op 28 november 1939. Ze woonde met haar ouders in het laatste huis bij de dijk in de Cocksorp. In dat huis woonde ook de grootmoeder van Erna. Zij had een levensmiddelenzaak waar behalve levensmiddelen ook steenkool, petroleum, klompen en van alles en nog wat werd verkocht.
Het was een heel goed punt voor zo’n winkel, zo vlak bij de haven, want haar grootvader was beurtschipper en hij en andere beurtschippers lagen in het haventje voor anker te wachten op gunstige wind. Als ze wat nodig hadden konden ze dat mooi bij grootmoeder kopen.
De vader van Erna was de jongste zoon en het was de bedoeling dat hij later de winkel zou overnemen en voortzetten.

Maar het liep allemaal veel minder vanzelfsprekend dan het eerst leek. Toen de oorlog uitbrak en de Duitsers in 1942 de Cocksdorp bezetten moesten ze halsoverkop hun huis met winkel bij de dijk verlaten. De Duitsers vonden het namelijk een mooie strategisch plek om een eventuele aanval uit zee vroegtijdig te signaleren en tegen te houden. Het gezin moest maar zien hoe ze zich redden. Gelukkig kregen ze onderdak bij familie De winkel ging ergens anders verder. Wel vijf keer zijn ze tijdens de oorlog verhuist. Alle spullen moesten dan op een wagen en weer ergens anders naartoe worden gebracht. Voor vader was het moeilijk zaken doen. Als vader op de fiets naar klanten in de polder ging werd zijn fiets door de Duitsers gevorderd en dan kwam hij lopend terug. In die tijd waar ze overal en nergens woonden, werd nog een zusje geboren. Het gezin heeft ook een tijdje in een boerenschuur gewoond, waar ze sliepen op de zolder en waar moeder geelzucht kreeg. Gelukkig kregen ze aan het einde van de oorlog een vaste plek in de Kikkertstraat, eindelijk een eigen thuis, een plek, rust……

Maar de rust was van korte duur; de Russenoorlog brak uit. En juist in en rondom de Cocksdorp heeft de Russenoorlog vooral plaats gevonden. Ook al was ze nog heel jong in die tijd, ze herinnert het zich nog steeds heel goed en dat is begrijpelijk want het is een indrukwekkend verhaal . De Duitsers wilden alle huizen doorzoeken omdat ze dachten dat de Russen zich daar verstopt hielden. Zo ontstond een groep mensen uit de Cocksdorp die verdreven waren. Het gezin van Erna zat eerst in een bunkertje maar toen ze werden gewaarschuwd dat ze dat niet zouden overleven als er een handgranaat naar binnen werd gegooid, zijn ze over de Postweg en de Hollandse weg naar Bern op de Hoofdweg gelopen. Hier mochten ze slapen in de schuur. Erna, die ondertussen vijf jaar oud was, ging met een vriendinnetje buiten spelen, maar dat bleek levensgevaarlijk. Toen ze bij het bruggetje was werd er op hen geschoten…..
Dat was een waarschuwing: op alles wat bewoog werd geschoten óók op kleine onschuldige meisjes die even wilden spelen…..

Toen het veilig leek is het gezin verder getrokken naar de boerderij van Verseput aan de Wageningse weg. Hier leken ze veilig, maar dat waren ze niet. De Duitsers dreigden alle boerderijen in brand te steken. Ze zijn naar buiten gegaan en er was geen andere optie dan de nacht liggend in een greppel doorbrengen.
Erna lag tussen haar moeder en grootmoeder. Haar moeder bleef herhalen “Niet je hoofd optillen!”, want de kogels vlogen de hele nacht over hen heen. Grootmoeder zong kinderliedjes om hen af te leiden…..Plassen? Doe maar in je broek……. Na verloop van tijd leek het min of meer rustig. Ze gingen richting Rio Grande, waar ze een schuilplaats vonden in een strohut.

Meer dan tachtig jaar later voelt Erna nog steeds de angst van de volwassenen in die schamele strohut die nauwelijks beschutting bood tegen de kogels en granaten die over gingen, waarbij soms zelfs een granaat in het stro terecht kwam. Het denderen van de tanks en het gieren van het geschut……deze angstaanjagende geluiden kan ze zich nog heel goed herinneren. Dat dit bij zo’n jong meisje grote angst heeft opgeroepen en dat dit veel impact heeft gehad, is niet moeilijk om voor te stellen. Groot was de blijdschap toen eindelijk via de radio bekend werd gemaakt dat de oorlog voorbij was. Vader rende naar de zolder om de vlag te halen. Maar er waren nog steeds Duitse sluipschutters. Om die reden was het nog steeds te gevaarlijk om de vlag uit te hangen. Gelukkig brak er een moment aan, dat de vlag zonder gevaar uit kon en er uitbundig feest kon worden gevierd.

Ondertussen woont deze vrouw alweer een flinke tijd in Den Burg. Een periode na haar trouwen heeft ze door allerlei omstandigheden ook op andere plekken op Texel gewoond, maar toch…..het grootste deel van haar leven heeft ze geleefd, gewoond en gewerkt in de Cocksdorp. Haar vroegste jeugd werd getekend door de oorlog. Deze oorlog en de gevolgen voor het gezin waar ze toe behoorde, maar ook voor vele anderen uit de Cocksdorp. Na de oorlog werd er weinig gepraat en verteld over deze vreselijke gebeurtenissen, maar Erna heeft haar verhaal beeldend in een uitgebreid stuk beschreven.
Dat stuk mocht ik lezen en gebruiken voor mijn artikel en dit is het resultaat.

Nieuws van de gemeente 1

Chip in containers voor efficiëntere afvalinzameling

In september worden alle afvalcontainers van inwoners van de gemeente Texel voorzien van een chip. Vanaf oktober worden alleen grijze, groene en plasticafvalbakken met een chip namelijk nog geleegd. Inwoners ontvangen in augustus of begin september een brief met alle informatie over het chippen van hun containers.

Met het chippen willen wij de afvalinzameling inzichtelijk en daardoor efficiënter en duurzamer maken. Meten is weten: zo kunnen we bijvoorbeeld nagaan of de bakken regelmatig genoeg of juist te vaak geleegd worden. Te zijner tijd wordt gekeken welke maatregelen passen bij de bevindingen. Ook zorgen we zo dat elk huishouden de juiste container(s) heeft waarvoor betaald is via de afvalstoffenheffing.

Minder restafval
Het chippen past bij de doelstelling van de gemeente Texel om tussen 2024 en 2030 de hoeveelheid restafval per inwoner drastisch verlagen en het scheiden van grondstoffen verbeteren. De landelijke doelstelling van maximaal 100 kg restafval per inwoner per jaar in 2026 is het eerste doel; in 2030 moet dit nog verder dalen naar maximaal 30 kg.

Privacy
De chip is gekoppeld aan het adres, niet aan een persoon of naam.  Op de chip zelf worden geen gegevens opgeslagen. Hierdoor voldoet het aan de privacywetgeving.

Is het niet gelukt om uw container aan de weg te zetten op de dag van het chippen? Neem dan contact op via 14 0222 voor het maken van een nieuwe afspraak.

Meer informatie en antwoord op de meest gestelde vragen staan op https://texel.nl/chipincontainer.

FIXbrigade Texel

FIXbrigade Texel helpt echt.
De FIXbrigade is een initiatief dat is opgezet om inwoners van Texel te helpen woonlasten omlaag te brengen met minder tocht en een warmer huis. Minder tocht betekend lagere energierekening en ook een comfortabeler huis.

Een reactie van een bewoonster na hulp door FIXbrigade:
“Nu het kouder is kan ik echt een verschil voelen met voorheen: minder tocht in huis, dus minder kou! Het maakt echt verschil wat jullie doen. Dank!!”

En het beste is …
U hoeft het niet allemaal zelf te doen. Al het materiaal en de arbeid doet het FIXbrigade team gratis.

En dat is niet voor niks!
Wij zijn bedoeld voor hen met minder inkomen. Dus, krijg jij het huis niet warm en/of durf de verwarming niet hoger te zetten? We helpen je gratis de koude (tocht) buiten te houden en energierekening omlaag te krijgen.

Meld je aan:

Je hoeft nergens lid van te zijn.
Op veel plekken hangen onze posters met ook onze visite kaarten.
Er zijn geen addertjes onder het gras, als jij aangeeft dat je inkomen onder 140% van minimumloon zit, dan geloven wij je !
Je kunt bellen of mailen. Ken je iemand die jou kan helpen, helemaal goed. Laat je aanmelden.

Bel 0222- 31 49 39 en vraag naar Gemma, elke werkdag tot 12 uur. Ze werkt bij Texel Energie en schrijft voor ons je aanmelding op. En dan belt Roland voor een afspraak om samen met jou door je huis te lopen. Op zoek naar de sluipende kou en praktische oplossingen.

De winter staat zo weer voor de deur !
Wij werken met vrijwillige klussers die zonder oordeel hun tijd vrij maken en met plezier komen monteren. Onze klussers komen met z’n tweeën alles bij je monteren. Dat is ons doel en dat is niet voor niks.

Aanmelden kan door te bellen of via de mail :
Stuur een berichtje met je naam, adres & telefoonnummer naar: info@fixbrigadetexel.nl

Wij wensen u warmte,
FIXbrigade team van Texel

Blijf kijken!

Door: Klaas de Jong

Over levende en dode meeuwen

“Iiieeeuw, een dode meeuw!” hoor ik op het uitkijkpunt bij de Robbenjager een meisje gillen tegen haar vader, die overigens vlak naast haar staat. Het kind is nauwelijks 8, vermoed ik, en heeft misschien nog niet zoveel dode beesten gezien in haar leven. Of ze zegt tegen de meeste dingen die ze niet kent of nooit eerder gezien heeft “iiieeeuw”, dat zou ook kunnen. Je hebt van die types. Maar inderdaad, het was ons ook opgevallen, de meeuw ligt er bij alsof-ie letterlijk uit de lucht is komen vallen. De staart nog omhoog, de vleugels wijd.

En het is niet de enige. Iedereen die deze dagen de duinen doorwandelt, weet dat het schering en inslag is. Vogelgriep? Nee hoor, het past in de normale strategie van meeuwen. Op Texel hebben we een aantal grote (gemengde) kolonies van Zilver- en Kleine Mantelmeeuwen en deze vogels hebben een nogal Spartaanse broedstrategie. Als de jongen uit het ei komen krijgen ze nog een week of drie voedsel van hun ouders. Dat is om en nabij de periode dat ze kunnen gaan vliegen en dan houdt het acuut op. Bedelen proberen ze wel, maar het heeft geen zin meer. De ouders zijn er helemaal klaar mee. De jongen krijgen bijna letterlijk een schop onder hun achterste en staan op eigen benen. Hoppekee! En daar sta je dan, als jonge meeuw. Feitelijk pas net uit het ei, in drie weken enorm gegroeid en bijna net zo groot als je ouders gegroeid. En dan moet je het opeens zelf zien te rooien! Het is alsof wij op ons derde op kamers zouden moeten. Dat zou bijna niemand overleven. En helaas is dat met de meeuwen precies zo. Bijna niemand overleeft dat. Doodsoorzaak? Gewoon honger. Omdat er te weinig voedsel is? Nee hoor, er is zat, maar je moet wel op zoek gaan. En niet te lang blijven wachten op je ouders. Niet te lang blijven bedelen. Je moet stoer en dapper zijn en het heft in eigen handen nemen! Voorwaarts, de wijde wereld in! En inderdaad, de meeuwen die dat doen, vinden bijna altijd wel wat, want meeuwen zijn echte alleseters. Maar als je te lang wacht, te lang bedelt, tsja, dan slinken je kansen enorm snel. Als je al niet fit meer bent, dan is het zoeken ook moeilijker. Voor je het weet, kun je niet eens meer lopen en dan rest er nog maar één ding: sterven.

Maar liefst negentig procent (90%!) van de jonge Zilver- en Kleine Mantelmeeuwen haalt z’n eerste verjaardag niet. Gezien de reusachtige kolonies op Texel, met vele duizenden nesten, waarin meestal drie eieren worden gelegd, zal het niemand verbazen dat er heel veel dode meeuwen te vinden zijn. Is dat erg? In principe niet, omdat de strategie van de meeuw er op berekend is. De meeuwen die het eerste jaar namelijk wél overleven, maken goede kans om vanaf hun vierde levensjaar (als ze volwassen zijn) hun hele leven lang elk jaar drie eieren te leggen. Bovendien kunnen meeuwen heel oud worden, soms wel 25 of 30 jaar oud. Waarbij ze dus elk jaar weer drie jongen de wereld in schoppen waarvan er mogelijk eentje bij die 10% gelukkige meeuwen hoort en overleeft. De natuur is hard, maar het zit ook zó dramatisch mooi in elkaar! Door de telescoop zien we hoe een Buizerd landt naast het kadaver van de jonge meeuw. De regel gaat gewoon op: de één zijn dood, is de ander zijn … overlevingskans!

Blijf kijken!
www.vogelsoptexel.nl

Texel Airport

Door: Mike de Bruijn

Net als de afgelopen twee jaar hebben we geen topzomer achter de rug. Ondanks dat er op sommige plekken in Nederland twee hittegolven zijn genoteerd, was het op Texel nooit echt volop zomer. Uiteraard waren er fraaie dagen en geen lange periodes met hoosbuien, maar super stabiel was het voor het vliegen ook niet. Bij onze business zit de wind ook wel eens in de weg. Zeker als die uit een ongunstige hoek komt of als er te veel wind staat. Met name de parachutisten of onervaren piloten haken dan af.

Het Paracentrum Texel heeft (tot half september) een rustig jaar. De omgeving merkt dit waarschijnlijk ook. Zelden of nooit was het te druk om niet voor 19.00 uur klaar te zijn, waardoor er in de avond veel minder is gevlogen dan in het verleden.

Gelukkig zat het weer wel mee bij de Texel Fly-in. Toen we naar de lange termijn verwachting keken, maakten we ons wel even zorgen. Er stond veel wind en veel regen gepland, maar toen de datum dichterbij kwam zag het weer er al beter uit. Wel kozen veel mensen er voor om alleen op zaterdag even op en neer te vliegen. Slechts een aantal die hards gingen kamperen op het vliegveld ‘onder de vleugel’. Het was wat aan de koude kant en van vrijdag op zaterdag plenste het even flink en trok de wind ook aan.

Op zaterdag vielen in de ochtend nog wat lichte buitjes, maar kon er wel gevlogen worden. Het werd een geslaagde dag. Naast veel historische vliegen zoals de Spitfire, Harvard en Electra en zagen we in totaal ruim 100 verschillende vliegtuigen op Texel. Veel bezoekers kwamen ook zonder vliegtuig een kijkje nemen. Volgens mij niet alleen toeristen, maar ook Texelaars. Hier is het evement ook voor bedoeld, een kijkje bieden in de Texelse luchtvaart.

We hopen nog op een beetje naseizoen, zodat we nog wat ‘handel’ hebben tot en met de herfstvakantie. Daarna is het niet erg dat het wat rustiger is. Dat zijn we gewend. Ondertussen zijn de taxi- en landingsbanen weer aardig hersteld van de droogte. We hebben zelden zo weinig hoeven te maaien van april tot en met september. Vorige week hebben we Van der Star nog de banen laten door zaaien. Zou mooi zijn als dit nog opkomt en we weer kunnen pronken met de mooiste grasbanen van Europa!

Happy landings!

RPV Texel

Beste leden en andere belangstellenden,

Hierbij nodigen zijn we bijzonder verheugd jullie uit te kunnen nodigen voor een bijzondere en best spannende lezing op donderdagmiddag 2 oktober.

Toegang is gratis!

Lezing RPV Texel: Hoe beïnvloedt gender de kwaliteit van leven bij reuma?

Op donderdagmiddag 2 oktober geeft Abdelilah Hamamou, PhD-onderzoeker aan het Radboud-UMC, een lezing op uitnodiging van Reuma Patiëntenvereniging Texel. Tijdens deze bijeenkomst bespreekt hij de eerste resultaten van zijn onderzoek naar genderverschillen in kwaliteit van leven bij mensen met reumatische aandoeningen zoals axiale spondyloartritis, psoriatische artritis en systemische sclerose.
De lezing is gebaseerd op een recente wetenschappelijke review waarin ruim 32.000 patiënten werden geanalyseerd. Wat blijkt? Vrouwen rapporteren systematisch een lagere kwaliteit van leven dan mannen, een verschil dat niet verklaard kan worden door alleen medische factoren. Toch wordt gender in onderzoek nog vaak te simpel benaderd.

📍 Locatie: Emmalaan 65, Den Burg
Entree: € 0,00, koffie/thee € 1,00
🕑 Tijd: Inloop vanaf 13.30 uur, start lezing om 14.00 uur, einde uiterlijk 16.30 uur.

Komt u óók? Neem vooral uw vrienden, buren etc. mee.

Hartelijke groet,
Joke van der Sluis (voorzitter/penningmeester RPV Texel)

Nieuws van de gemeente 2

Op maandag 15 september 2025 gaat de verbouwing van afvalbrengstation De Hamster aan De Vang 27 in Oudeschild van start. Het afvalbrengstation wordt omgebouwd tot een modern, veilig en overzichtelijk afvalbrengstation dat beter inspeelt op de behoeften van bezoekers én de toekomst. De werkzaamheden duren tot eind maart 2026. Belangrijk om te weten: het afvalbrengstation blijft tijdens de verbouwing gewoon geopend. Wel vragen we om begrip voor mogelijke overlast, zoals extra drukte of langere wachttijden.

Wat verandert er?
De verbouwing is gericht op een betere bezoekerservaring en meer veiligheid op het terrein. Een belangrijke aanpassing is de bouw van een ruimer bordes, waardoor er meer containers geplaatst kunnen worden. Dat maakt het eenvoudiger én veiliger om afval gescheiden in te leveren – ook voor afvalstromen zoals klein chemisch afval.
Verder krijgt het terrein moderne LED-verlichting en camerabewaking, wat de veiligheid voor bezoekers en medewerkers vergroot. Ook de verkeersstromen worden aangepakt: voortaan worden bezoekers volledig gescheiden van het vrachtverkeer. Deze nieuwe indeling zorgt voor een beter overzicht en een vlottere doorstroming.

Wat merkt u als bezoeker?
Tijdens de werkzaamheden blijft het afvalbrengstation gewoon toegankelijk, maar houd rekening met tijdelijke wijzigingen. Zo geldt er een nieuwe aanrijroute en kunnen wachttijden oplopen. Het is daarom van belang om tijdens de verbouwing altijd de aanwijzingen van het personeel op te volgen. Ondanks de tijdelijke overlast, hopen we dat inwoners blijven komen. Het vernieuwde afvalbrengstation biedt straks meer gemak en comfort, en is klaar voor de toekomst.

Samen voor een duurzamer Texel
Volgens Gertjan de Waard, directeur Inzameling bij HVC, is de verbouwing een belangrijke stap: “We maken het makkelijker, veiliger en overzichtelijker om afval gescheiden aan te leveren. Dat is van groot belang, want samen zorgen we ervoor dat waardevolle materialen niet verloren gaan, maar een nieuw leven krijgen. Daarom spreken we liever van een recycleplein.”
De Waard benadrukt dat grof afval vaak nog bruikbare grondstoffen bevat: “Voorkom afval en kijk eerst of spullen nog naar de kringloop kunnen. Zijn ze niet herbruikbaar, breng ze dan naar het recycleplein. Zo dragen inwoners van Texel direct bij aan hergebruik. Elke kast, fiets of bank die niet in de verbrandingsoven belandt maar een tweede leven krijgt, telt mee voor een schoner en duurzamer eiland.”
Kortom: de vernieuwing van afval breng station De Hamster is een investering in gemak, veiligheid en duurzaamheid. Bezoek het afval breng station tijdens of na de verbouwing en ervaar zelf de voordelen van de nieuwe inrichting.

Recycleplan Texel

Wethouder Rikus Kieft: “De doelstelling van de gemeente Texel is om tussen 2024 en 2030 de hoeveelheid restafval per inwoner drastisch verlagen en het scheiden van grondstoffen door bedrijven en huishoudens te verbeteren. Deze verbouwing sluit prachtig aan bij het Recycleplan, waarmee Texel toewerkt naar een circulaire samenleving met minder restafval en beheersbaardere kosten voor inwoners én gemeente. Het is een prikkel om ook grof restafval beter te scheiden: bij huis laten ophalen gaat geld kosten, brengen naar de vernieuwde Hamster blijft gratis.”

Meer informatie
Wilt u meer informatie of heeft u nog vragen over de verbouwing? Neem dan contact op met HVC via communicatie@hvcgroep.nl.

Waddenkerk

Door: Dirk de Lugt

Oproep voor vrijwilligers
De Waddenkerk aan de Kikkertstraat is voor velen Cocksdorpers en toeristen een beeldbepalend pand, vlakbij de dijk. Een monumentaal gebouw van bijna 200 jaar oud, neergezet na de inpoldering van polder Eyerland. De kerk is sinds begin 2000 onderdeel van de PKN Waddengemeente, samen met de Zeemanskerk in Oudeschild en de Maartenskerk in Oosterend. Zomers is er ieders zomer een kerkdienst op de zondag en in de wintermaanden wisselen we dat af met de andere 2 kerken. De afgelopen jaren werd de kerk ook open gesteld, door een groep enthousiaste vrijwilligers, tijdens doordeweekse dagen.

Bezoekers zijn geïnteresseerd in het gebouw en haar geschiedenis of komen soms alleen maar binnen om van de rust te genieten. Helaas wordt de groep vrijwilligers steeds wat kleiner en zijn we op zoek naar vrijwilligers die het leuk vinden om in de zomermaanden de kerk open te houden. Het is voor een paar uurtjes per week.

Naast vrijwilligers voor de openstelling, zijn we ook op zoek naar een koster of kostersechtpaar. Sieme Dijkshoorn heeft over een lange periode de rol van koster met verve vervuld, maar heeft aangegeven dit over te willen dragen. Zorgen dat de kerk open is bij de zondagse diensten, trouwerijen of begrafenissen. Je bent dan het eerste aanspreekpunt en je bedient het geluid. Samen met een actieve groep proberen we op deze manier de kerk voor het dorp te behouden. Mocht u interesse hebben en graag wat meer informatie wilt hebben, dan kunt u bellen met Dirk de Lugt (06 40100177).

Hulp gevraagd!

Achter de Rügediek is opzoek mensen die verhalen weten over de Cocksdorp en die het leuk vinden om die verhalen op te schrijven of te vertellen. Daarnaast zijn we nog steeds op zoek naar iemand die helpt de krant digitaal te publiceren. We werken je natuurlijk even in maar erg ingewikkeld is het niet. Heb je interesse vraag dan meer informatie of geef je op via redactie@achterderugediek.nl .